Ks. Ryszard Górowski ze Zgromadzenia Księży Marianów Niepokalanego Poczęcia NMP przybliżał tematykę misyjną podczas homilii głoszonych w bazylice Matki Bożej Królowej Polski w Stalowej Woli. Przybył tutaj wraz ze stalowowolskim rodakiem, ks. Leszkiem Czeluśniakiem, pełniącym posługę misyjną w Rwandzie.
– Stalowa Wola jest mi bardzo droga – podkreślił misjonarz. – Jako seminarzysta przyjeżdżałem tutaj wraz z Wiktorem Gumiennym i Leszkiem Czeluśniakiem. A jak byłem na początku tego roku w Rwandzie u ks. Leszka Czeluśniaka, zadzwoniliśmy do ks. Edwarda Madeja z propozycją przyjazdu i opowiedzenia o pracy misjonarzy. Słyszałem bowiem, że tutejsza parafia jest bardzo zaangażowana misyjnie.
Zgromadzenie Księży Marianów nie jest duże, liczy bowiem około pięciuset osób. Założył je Polak, bł. Stanisław Papczyński. Wywodzący się z niego misjonarze pracują w siedemnastu krajach świata. Ks. Ryszard Górowski jest promotorem generalnym misji mariańskich. Organizuje pomoc dla misjonarzy pełniących posługę w Rwandzie, Kamerunie, Brazylii, Indiach czy na Filipinach.
Kapłan zna doskonale Afrykę, jej mieszkańców i problemy. Zaznacza, że największym z tych problemów jest brak wody pitnej, dotykający trzy czwarte ludności świata. Ów deficyt prowadzi do wojen i konfliktów. Przybliżając specyfikę Czarnego Lądu ks. Ryszard Górowski zauważa, że sztuką Afryki nie są zabytkowe budowle, lecz słowo. To właśnie słowem przekazuje się tam mądrość życiową, kulturę i tradycję. Afrykanie darzą wielkim szacunkiem ludzi starszych, którzy przekazują swoje doświadczenie młodszym pokoleniom. Nie do pomyślenia jest okazywanie takim osobom lekceważenia czy odmawianie udziału w spotkaniach z nimi, na przykład na gruncie rodzinnym. Misjonarz wskazuje również na powszechność wierzeń animistycznych w Afryce, w myśl których Bóg jest kimś bardzo surowym. Nie proszą Go o przebaczenie popełnionych win, lecz o litość.
– Zacząłem moją pracę w Afryce w roku 1989 – wspominał ks. Górowski. – Wyjechaliśmy razem z ks. Leszkiem Czeluśniakiem najpierw na parę miesięcy na kurs języka francuskiego do Brukseli. Stamtąd przybyliśmy do Rwandy i od razu staliśmy się dziećmi wojny, która trwała od trzech miesięcy. Mieliśmy w naszej parafii dużo uciekinierów. W czterech obozach było ich około 70 tysięcy. Ludzie mieszkali wszędzie – w naszym domu zakonnym, w salach katechetycznych, w zabudowaniach misji, w kościele, w szałasach zbudowanych z badyli i liści.
Piotr Jackowski
Ta witryna używa plików cookie, abyśmy mogli zapewnić Ci jak najlepsze doświadczenia użytkownika. Informacje zapisane w plikach cookie są przechowywane w Twojej przeglądarce i pełnią funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę oraz pomoc naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny uważasz za najbardziej interesujące i przydatne.
Pliki cookies funkcjonalne powinny być włączone przez cały czas, abyśmy mogli zapisać Twoje preferencje dotyczące ustawień plików cookie.
Więcej informacji w naszej Polityce Cookies.
